Als 17-jarige ging Herman Brood naar de kunstacademie in Arnhem waar hij de richting Vrij Schilderen zou volgen. Dit was van korte duur omdat hij na 3 maanden van school werd gestuurd. Gedurende die tijd was er een medestudent genaamd Erlend Josephy die als een soort ontgroeningsstunt had bedacht om aan een talentenjacht mee te doen. Erlend vroeg o.a. Herman Brood daarvoor en richtte The Moans op.

De naam The Moans werd ontleend aan het nummer Moaning (kreunen) van Art Blakey and the Jazz Messengers. Erlend Josephy was een jazzfreak maar het stoere van de beatmuziek (lange haren, beatles-laarzen enz.) won het. In Herman vond hij iemand met datzelfde gevoel.

De samenstelling van The Moans voor de talentenjacht op 4 oktober 1964 bestond uit:
Erlend Josephy, Herman Brood, Alan Macfarlane, Jos Hesselings en Jaap van Eik.
Uiteindelijk werd de band tweede, niet door hun briljante spel (o.a. Alan Macfarlane speelde voor het eerst van z’n leven op een echt drumstel!) maar meer doordat bijv. een vriend zich voordeed als journalist / filmmaker van de N.T.S. (later het N.O.B.). Hij riep gedurende de hele avond hoe geweldig
The Moans waren en dat deze band een grote belofte was die het nog heel ver ging schoppen. Mede door dit soort van publiciteits stunts werd The Moans een wereldberoemde band in Arnhem en omgeving.

Na het eerste optreden werd Jos Hesseling vervangen door Alfons Haket. In de band begon Herman Brood al snel de leiding te nemen hetgeen eer voor zorgde dat er vele bandwisselingen kwamen. Het was voor Herman heel gewoon om vrienden die hij ontmoette direct uit te nodigen om mee te spelen zonder dat anderen daar weet van hadden. Het repertoire van The Moans bestond uit nummers van The Animals, Rolling Stones, Georgie Fame, Manfred Mann en Chuck Berry.

In 1965 speelde de band veel op contract-basis in Duitsland. In die periode was het dat Herman in aanraking kwam met pillen die Amerikaanse soldaten bij zich hadden. Voor Herman waren de pillen pure genotzucht, het bracht hem over diverse drempels. Het was een ingrijpende ommekeer. Eind 1966 veranderde de band van repertoire en gingen meer rythm & blues spelen, hiermee waren zij hun tijd vooruit. November 1966 was het over met The Moans.